Giurgia and the Greek vlachs - Fountains - by Mavrommati Vaso

Στα Διάσελα (Αύγουστος 2026)

Η πιο όμορφη και πιο πολυφωτογραφημένη θέα της Τζούρτζιας είναι ίσως αυτή από τη βρύση της Αγίας Μαρίνας, με το βλέμμα να ανοίγεται προς τα βορειοδυτικά, προς τα μαντριά της Τζούρτζιας. Στον Καταραχιά και στη Λέορδα έχουμε περπατήσει πολλές φορές. Ανάμεσά τους όμως υψώνονται αυτά τα πανέμορφα, καταπράσινα βουνά με τις τρεις κορυφές. Πώς ονομάζονται; Μπορούμε να τις φτάσουμε; Αυτές οι ερωτήσεις δεν μένουν ποτέ αναπάντητες από τον Θανάση Μουστάκα. Οι κορυφές είναι τα Διάσελα και τον δρόμο θα τον μάθουμε. Στο πρότζεκτ προστέθηκε κι ο τέταρτος της παρέας, ο Αλέκος Λεπενιώτης που πήρε πληροφορίες από τον πατέρα του Κωνσταντίνο και η πορεία αποτυπώθηκε στο χαρτί με λεπτομέρειες.



Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς το πρωί και οδηγήσαμε μέχρι το κάτω μαντρί της Πλάκας στην Στρισοάρα.



Η πεζοπορία ξεκίνησε στις 8 το πρωί, με ηλιοφάνεια και την πρωινή δροσούλα να κάνει την ανάβαση ευχάριστη. Γρήγορα φτάσαμε στο τέλος του χωματόδρομου και πήραμε την κατηφόρα προς το ρέμα που έρχεται από το Χασάνι και τροφοδοτεί τον καταρράκτη της Τζούρτζιας, το περίφημο Μαντάνι του Δαίμονα.Φτάνοντας στο νερό, αντικρίσαμε όμορφες βάθρες και μικρούς καταρράκτες. Θέση Βίγλα, ένα υπέροχο σημείο, ιδανικό ακόμη και για μια σύντομη εξόρμηση από το χωριό.







Από εκεί και μετά άρχισε η πραγματική ανάβαση. Άλλοτε κάτω από βαθύσκιωτα δέντρα και άλλοτε ανάμεσα σε ψηλά χόρτα, φτέρες, μικρά κέδρα και αγριολούλουδα, κερδίζαμε σταδιακά ύψος.



Σύντομα φτάσαμε στο επόμενο μαντρί το Τίσι.



Κάπου εκεί έγινε μια μικρή απροσεξία. Παρότι ο κ. Κώστας είχε εξηγήσει με ακρίβεια την πορεία πάνω στον χάρτη, εμείς πήραμε την ανηφόρα χωρίς να περάσουμε το ρέμα απέναντι. Το λάθος αυτό μας κόστισε αρκετό ιδρώτα, καθώς όσο ανεβαίναμε τόσο το ρέμα βάθαινε και μας ανάγκαζε να συνεχίσουμε ψηλότερα, μακριά από την πιο ομαλή διαδρομή που είχαμε σχεδιάσει.Η θέα όμως ήταν η καλύτερη ανταμοιβή. Τα Πουτίτζια και τα πιο μακρινά βουνά που βάφονταν γαλάζια με το πρωινό φως, η Λέορδα, η λεκάνη των μαντριών της Τζούρτζιας, οι Χράπες και ο Καταραχιάς ξεδιπλώνονταν μπροστά μας σε μια μοναδική ορεινή εικόνα. Κι εδώ, ανάμεσα στα έλατα, λέγεται πως βρισκόταν το λημέρι του Γκάρτζου, του θρυλικού ληστή και αδελφού της προγιαγιάς μου, της Ειρήνης. Από αυτή τη φυσική κρυψώνα αγνάντευε τις γύρω βουνοκορφές, έτοιμος να διακρίνει έγκαιρα την άνοδο οποιουδήποτε αποσπάσματος που θα επιχειρούσε να τον εντοπίσει.





Η Τζούρτζια ξεχωρίζει χαμηλά, χωμένη ανάμεσα στα βουνά.







Φτάσαμε στην κορυφογραμμή και από την άλλη πλευρά αντικρίσαμε τη θέση "Κούτσουρο", που ανήκει στο Κατάφυτο. Νέα βουνά ξεδιπλώνονταν πλέον μπροστά μας και το βλέμμα έφτανε μέχρι το Μέτσοβο.



Πάνω στα Διάσελα.







Σύντομα φτάσαμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής μας, στα 1.816 μέτρα υψόμετρο.



Μια selfie με τον Καταραχιά επιβάλλεται.





Μια στάση για κολατσιό με γαλατόπιτα και ζυμωτό ψωμί, λίγο νερό και ξεκινήσαμε την επιστροφή. Ο ήλιος είχε ανέβει πια ψηλά και τα χορτάρια έκαιγαν.



Αυτή τη φορά ακολουθήσαμε πιστά την πορεία μας. Ξεκούραστα φτάσαμε στον πύργο (κουκουρέλο) και από εκεί χωθήκαμε μέσα στα έλατα. Κατεβήκαμε αρκετά χαμηλά μέσα στο ρέμα, μέχρι να συναντήσουμε το μονοπάτι, και σύντομα βρεθήκαμε ξανά στις όμορφες βάθρες. Μια τελευταία στάση για να δροσίσουν τα πρόσωπά μας τα καθαρά νερά και καταλήξαμε στο αυτοκίνητο.Συνολικά διανύσαμε 6,5 χιλιόμετρα, με υψομετρική διαφορά 580 μέτρων. Χρειαστήκαμε περίπου 5,5 ώρες.
Η διαδρομή μας είναι καταγεγραμμένη στο wikiloc. Όποιος θελήσει να την ακολουθήσει, ας θυμάται κάτι σημαντικό: ο σωστός δρόμος είναι αυτός της κατάβασης